Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

"άλαδε μύσται"

("η ελλάς βρίσκεται στο μέσον όλης της γης,η αττική στο μεσον της ελλάδος,η δε αθήνα στο μέσον της αττικής και στο μεσον πάλιν των αθηνών η ακρόπολις"(αριστείδης ο δίκαιος)-τώρα είναι η ώρα να δώσει τούτη η χώρα τα χρεωστούμενα δώρα)
(απο την εφημερίδα καθημερινή:ο αλιγενής αιγαιοπελαγίτης Ηλιος-Του Χρ. Γ. Ντουμα)
Ετσι, από το αλς (αλός) προέκυψε το επίθετο άλιος που σημαίνει αυτόν που σχετίζεται με –ή προέρχεται από– τη θάλασσα. Στα Ομηρικά Επη ο Νηρεύς και ο Πρωτεύς συχνά συνοδεύονται με τον χαρακτηρισμό «άλιος γέρων», οι δε Νηρηίδες αναφέρονται ως «άλιαι κόραι». Αλία δε ήταν το όνομα της νύμφης που σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ερωτεύθηκε ο θεός της θάλασσας, ο Ποσειδών, αποκτώντας μαζί της έξι γιους και μια θυγατέρα. Στη μακραίωνη χρήση του το επίθετο άλιος απόκτησε και άλλες σημασίες, όπως δείχνει η φράση «άλιον βέλος». Πρόκειται για το βέλος που αστοχώντας ξέφυγε από την τροχιά του κι έπεσε στη θάλασσα. Ετσι κατέληξε στη μεταφορική σημασία του άκαρπος, μάταιος, με παράγωγο το ρήμα άλιό-ω, ματαιοπονώ, απογοητεύω.
Στις μυθολογίες όλου του κόσμου ο ήλιος αναγνωρίζεται ως ζωοδότης και γι’ αυτό λατρεύτηκε ως θεός. Οι αντιλήψεις των προϊστορικών κατοίκων του Αιγαίου μάς είναι άγνωστες και ίσως κάποιος απόηχός τους να έχει διατηρηθεί στους αρχαίους ελληνικούς μύθους. Η απεικόνιση του ήλιου στα πρωτοκυκλαδικά τηγανόσχημα σκεύη της 3ης χιλιετίας π.Χ. ίσως αποτελεί κάποια ένδειξη για τη σημασία που του απέδιδαν οι Κυκλαδίτες της εποχής.
Οι νησιώτες του Αιγαίου και όσοι κατοικούν τις ανατολικές ακτές της Ελληνικής χερσονήσου βλέπουν κάθε πρωί τον ήλιο να αναδύεται από τη θάλασσα, ακριβώς όπως τον περιγράφουν οι πρώτοι στίχοι της τρίτης ραψωδίας στην Οδύσσεια. Εχοντας, λοιπόν, αυτή την εμπειρία οι κάτοικοι του Αιγαίου, όταν έπλασαν τον δικό τους μύθο για την δημιουργία του κόσμου, θεώρησαν το ουράνιο αυτό σώμα(ο άλιος ήλιος) ως καρπό της ένωσης μεταξύ δύο Τιτάνων, του Υπερίωνος και της Θείας, η οποία στον Ομηρικό ύμνο προς τον Ηλιο αναφέρεται και ως Ευρυφάεσσα. Αν και η λέξη Ευρυφάεσσα απαντά μόνον ως όνομα της μητέρας του Ηλίου, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι πρόκειται για το ουσιαστικοποιημένο θηλυκό του επιθέτου ευρυφάεις (-εσσα, -εν) (φάος=φώς-φωτεινό)

.......Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, να αντιληφθεί κανείς ακόμη και σήμερα βλέποντας τον ήλιο να αναδύεται από τη θάλασσα, ότι πίσω από το ουσιαστικοποιημένο επίθετο ευρυφάεσσα κρύβεται το γένους θηλυκού ουσιαστικό αλς.Πράγματι, την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος η θάλασσα δίνει την εντύπωση ότι φλέγεται από τη μιαν άκρη ώς την άλλη. Συνεπώς, η μητέρα του Ηλίου, είναι η ευρυφάεσσα Αλς και αυτός, ως ουράνιο σώμα αναδυόμενο από τη θάλασσα είναι άλιος αστήρ. Οταν με τη χρήση το αστήρ αποβλήθηκε ως αυτονόητο, παρέμεινε σκέτο το άλιος. Συνεπώς το όνομα άλιος δεν μπορεί να είναι η δωρική εκδοχή του ήλιος, αλλά αντίθετα το ήλιος είναι η ιωνική εκδοχή του άλιος.
άλς=θάλασσα
αλιος ήλιος=αναδυόμενος-καταδυόμενος θαλάσσιος-άλιος ήλιος-αστήρ
άλιον φώς=το φωτίζων τον κόσμο φώς του αλιγενή ήλιου
άλας=το αλάτι της θάλασσας
8888888888888888888888888888
ανατέλλει ο ήλιος απο την θάλασσα-υψούται στον ουρανό φωτίζων ουρανό-θάλασσα-γη και παλιν επιστρέφων-δύων στην θάλασσα(άλς)
ο ήλιος-θεός του αγίου φωτός και του αγίου πυρός ακουμπάει την θάλασσα και την πυρ-πολεί με το πύρ-φωτιά του γιαυτό και η θάλασσα εξαγνίζεται και γίνεται πηγή εξαγνισμού-αγιασμού-καθαρότητος,όπου πλέον οι άνθρωποι μπορούν να πάνε να πλυθούν-να καθαρισθούν-να αλατισθούν-και έτσι εξαγνισμένοι να προχωρήσουν στην μύηση τους στα μυστήρια της ζωής-της λατρείας του θεού και της αποδοχής-βίωσης-πρόσληψης-μετάληψης της αλ-ή-θειας(η θάλασσα η θεία)
"άλαδε μύσται"
"μακάριοι μύστες του πνεύματος-αναζητητές της αληθείας του θεού-ήλιου
προσέλθετε να λουστείτε-καθαρθείτε σωματικά-ψυχικά στην αλία-θάλασσα
και εν συνεχεία να μυηθείτε πνευματικά στην μεγάλη θάλασσα-ευρυφάεσσα
τον Ωκεανό της θείας ηλιακής πυροφωτεινής Αλήθειας"
αλαλααλαλααλαλααλαλααλαλααλαλααλαλααλαλα

Δεν υπάρχουν σχόλια: