Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

η Επάνοδος των ΕλλήνΩΝ-2

("η ελλάς βρίσκεται στο μέσον όλης της γης,η αττική στο μεσον της ελλάδος,η δε αθήνα στο μέσον της αττικής και στο μεσον πάλιν των αθηνών η ακρόπολις"(αριστείδης ο δίκαιος)-τώρα είναι η ώρα να δώσει τούτη η χώρα τα χρεωστούμενα δώρα)
σωκράτους απολογία(απόσπασμα)
σε μετάφραση-ποιητική (του γεώργιου ι τσαϊνη apologia.pdf)
35e1-36b2
Δεν ήτανε ανέλπιστη η κρίση η δική σας
γι αυτό και δεν αγανακτώ για την απόφασή σας
·

(την καταδικαστική)
τριάντα ψήφοι αντίθετα αν είχανε δοθεί

(όσα και τα τριάντα αργύρια για τον ιησού)
όπως κι εσείς το βλέπετε θα είχα αθωωθεί.
Θα πλήρωνε και πρόστιμο ο Μέλητος ακόμη,
(χίλιες δραχμές προβλέπουνε των Αθηνών οι νόμοι),
γιατί δε θα συγκέντρωνε ούτε το ένα πέμπτον,
χωρίς τους Λύκων κι Άνυτο, ως ψήφων αντιθέτων.36b3 -37a1
Αυτός, προτείνει εις θάνατο να με καταδικάστε·

("ούτος οφείλει αποθανείν" πρότειναν οι φαρισαίοι για τον ιησού)
και τι ν’ αντιπροτείνω εγώ; ακούστε και θαυμάστε
με ποιά ποινή μου φαίνεται πως πρέπει να πληρώσω
και τι θα πρέπει εκ μέρους σας κι εγώ να αξιώσω.
Αφού για όλα αμέλησα, που οι πολλοί φροντίζουν,
περιουσίες, χρήματα κι ό,τι αγαθό νομίζουν

τιμές και αξιώματα, συνομωσίες, στάσεις
και τόσες άλλες όμοιες στην πόλη καταστάσεις,
θεώρησα πως ήμουνα πολύ πιο μετρημένος,
τη σωτηρία να ζητώ πάνω σ’ αυτά σκυμμένος·
και φρόντισα να ευεργετώ την πόλη ολοένα
με το να διαμάχομαι να πείσω τον καθένα
στο ήθος και στη φρόνηση άριστος πώς θα γίνει
κι οι συμπολίτες όμοια, να πράξουνε για κείνη.
Σε τέτοιο άνθρωπο φτωχό της πόλης ευεργέτη
που για των άλλων το καλό το χρόνο του διαθέτει,

σύμφωνα με το δίκαιο, τι του αξίζει ιδίως;
στο πρυτανείο δωρεάν η σίτιση ισοβίως.
37a2 -37e2
Ποτέ δεν έχω εκούσια άνθρωπο αδικήσει
κι ο χρόνος είναι αίτιος που δεν σας έχω πείσει·

αν είχα περισσότερο χρόνο να σας μιλήσω
τις διαβολές θα ήτανε εύκολο να διαλύσω.

Κι αν άλλους δεν αδίκησα, πώς να το επιτρέψω
τον ίδιο μου τον εαυτό εις βάρος μου να στρέψω;
και να προτείνω φυλακή; τι θα με ωφελούσε;

να ζω σαν δούλος αυτουνού που απ’ έξω θα φυλούσε;
Ούτε για αστείο να σκεφτώ ποτέ την εξορία
τις πόλεις τριγυρίζοντας σε τέτοια ηλικία.
Κι αφού δεν με ανέχεστε εσείς σαν συμπολίτη
ποιά πόλη θα δεχότανε να μ’ έκανε πολίτη;

37e3 -38c1
Μα ίσως κάποιοι να μου πουν «Σωκράτη να σιωπήσης
φύγε και μη μας ενοχλείς και ήσυχος να ζήσης».
Να απειθήσω στο θεό, είναι σαν να μου λέτε·
κι αυτό είναι αδύνατον θέλω να με πιστέψτε.

Πάντα μιλώ για αρετή στο λόγο το δικό μου,
τους άλλους εξετάζοντας ως και τον εαυτό μου,
πως είναι μέγιστο αγαθό κι όποιος δεν το γνωρίζει
δίχως αυτήν ο άνθρωπος, ούτε να ζει αξίζει.

Αν είχα χρήματα αρκετά μπορούσα να πληρώσω
ίσως και κάποιο πρόστιμο δίχως να ζημιώσω,
μα έχω μόνο μία μνα και τόσο σας προτείνω·
μα ο Πλάτων κι ο Κριτόβουλος και άλλους διακρίνω
Κρίτων και Απολλόδωρος μπαίνουν εγγυητές μου·
προτείνουν μνας τριάκοντα αυτοί σαν δανειστές μου .
38c2 -39b8
Την πόλη όσοι λοιδορούν θα σας κακολογήσουν
και όνομα ως φαίνεται κακό θα σας «κολλήσουν»
ότι Σωκράτη τον σοφό, αυτοί θα υποστηρίζουν,
αδίκως εσκοτώσατε και θα σας ονειδίζουν·
και η απόφαση αυτή, ίσως δεν χρειαζόταν
γιατί είμαι γέρος άνθρωπος κι ο θάνατος 

θα ερχόταν σε λίγο καιρό αν είχατε ακόμα υπομονή·
κι όσοι με καταψήφισαν με τόση επιμονή
σ’ αυτους θα πω δεν θέλησα ανάξια να πράξω
με θρήνους και με οδυρμούς τη γνώμη σας ν’ αλλάξω·
και προτιμώ το θάνατο με τέτοια απολογία
παρά να ζω μέσ’ στην ντροπή και την αναισχυντία.
Σε δίκη και σε πόλεμο δεν πρέπει να γυρεύεις
το θάνατο με «μηχανές» και «μέσα» ν’ αποφεύγης·
γιατί αυτό πολλές φορές δεν έχει δυσκολία,
μα δεν ξεφεύγεις εύκολα από την πονηρία.
Κι εγώ σαν γέρος και βραδύς, της πόλης αρωγός,
νικήθηκα απ’ το θάνατο που είναι πιο αργός·
μα εκείνους που διέπραξαν αυτή την αδικία,
τούς πρόλαβε το γρήγορο, που είναι η κακία.

39c1 -39e1
Γι αυτούς που καταψήφισαν, θα κάνω προφητεία
πως γρήγορα θα υποστούν μεγάλη τιμωρία·

οι έλεγχοι θα αυξηθούν ευθύς για τη ζωη σας,
τις σκέψεις σας, τις πράξεις σας και τη διαγωγή σας
κι ως τώρα αυτούς που εμπόδιζα χωρίς ν’ αντιληφθείτε
θα γίνονται ενοχλητικοί κι εσείς θ’ αγανακτείτε.
Κι αντί να θανατώνετε όποιον σας επικρίνει
φροντίστε ο καθένας σας καλύτερος να γίνει.

Σε σας που με δικάσατε, αυτά χρησμοδοτώ
και δίχως άλλο να σας πω, σας αποχαιρετώ.
39e2 - 40c4 Όμως εσείς που δώσατε ψήφο αθωωτική
μείνετε για να κάνωμε κουβέντα φιλική
και να σας πω τι νόημα έχει αυτό που κάνω
ως ότου να οδηγηθώ εκεί που θα πεθάνω.
Σαν δικαστές που είσαστε - κι ορθώς σας ονομάζω -
τι μου συμβαίνει ακούσετε, που από μικρός θαυμάζω.

Η μαντική μου δύναμη, αυτή του δαιμονίου,
συχνά εμφανιζότανε εν είδει εμποδίου,
ακόμη και στα πιο μικρά που έμελλε να πράξω
και εάν δεν ήτανε σωστά, φρόντιζε να τ’ αλλάξω.
Μα απ’ το σπίτι φεύγοντας, το θεϊκό σημείο,
καθόλου δεν με εμπόδισε, ούτε εν δικαστηρίω,

ούτε σε όσα έλεγα στο χρόνο που μιλούσα,
ενώ πολλάκις, άλλοτε, τον λόγο σταματούσα.
Κάτι καλό αισθάνομαι σ’ εμένα πως συμβαίνει
και δεν μου φαίνεται κακό όταν κανείς πεθαίνει,
ει δ’ άλλως το δαιμόνιο θα μ’ είχε αποτρέψει

και όσα είπα κι έπραξα δεν θα ‘χε επιτρέψει.
40c5 - 41c7
Άραγε τι ‘ναι ο θάνατος; μηδένηση τελεία;
σαν να μην έχει ο νεκρός αίσθηση ουδεμία;
ή όπως λεν μεταβολή, ψυχής μετοικεσία,
από τον τόπο τον εδώ σ’ άλλη τοποθεσία;

ωσάν τον ύπνο αν ήτανε κι αίσθηση δεν υπήρχε,
ούτε όνειρα να έβλεπε ούτε όραση να είχε
κέρδος θαρρώ θαυμάσιο ο θάνατος θα ήταν
κι όλη η αιωνιότητα θα ‘τανε σαν μια νύχταν.

Αν πάλι είναι ο θάνατος κάποια αποδημία,
στον Άδη να επήγαινα αντίρρηση καμμία·
εκεί που λένε βρίσκονται όλοι οι πεθαμένοι,
φαντάζεστε τι αγαθό όλους μας περιμένει;
και δικαστές αληθινούς ως είναι φυσικό
Μίνωα και Ραδάμανθυ, Τριπτόλεμο Αιακό
και όσοι άλλοι δίκαιοι είναι εκ των ημιθέων
και ποιητές και μουσικούς Ορφέα και Μουσαίον
Ησίοδο και Όμηρο, Αίαντα Παλαμήδη
πολλάκις θα δεχόμουνα να ‘χα πεθάνει ήδη.

Τι δεν θα πλήρωνε κανείς κύριοι δικαστές
να είμαστε εξετάζοντες ή και ακροατές
εκείνου που οδήγησε μία στρατιά στην Τροία,
με Οδυσσέα, Σίσυφο να ‘χεις την ευκαιρία
να συζητείς από κοντά και να τούς εξετάζεις
γυναίκες κι άντρες μύριους δίχως να ησυχάζεις·
γιατί εκεί είναι βέβαιο ότι δεν θανατώνουν
και το λοιπό το χρόνο τους, αθάνατοι βιώνουν.
41c8 - 42a5
Ευέλπιδες, ω δικαστές, στο θάνατο να είστε
κι ένα μονάχα αληθινό πρέπει να διανοείστε·
ότι σε άνδρα αγαθό ουδέν κακόν συμβαίνει
ούτε όταν είναι στη ζωή ούτε κι όταν πεθαίνει·

ούτε αμελείται απ’ τούς θεούς το κάθε τι δικό του
είτε σε πράγματα αφορά είτε στον εαυτό του.
Ούτε τυχαία γίνεται αυτό που μου συμβαίνει
γι αυτό και το δαιμόνιο ίσως δεν επεμβαίνει·

ο θάνατος καλύτερος είναι θαρρώ για μένα
κι απαλλαγή απ’ της ζωής όλα τα πεπραγμένα.

Μ’ όσους με καταψήφισαν καθόλου δεν θυμώνω
ούτε κι απ’ τούς κατήγορους τίποτα αξιώνω·

("πάτερ άφες αυτοίς ού γαρ οίδασι τι ποιούσιν")
για την κακή τους πρόθεση μόνο τούς κατακρίνω
συγχρόνως και παράκληση σε όλους απευθύνω·
τούς γιούς μου τιμωρήσετε έφηβοι όταν γίνουν
την πρέπουσα επιμέλεια στην αρετή αν δε δείχνουν
και νοιάζονται για χρήματα, περνιούνται για σπουδαίοι,
χωρίς ν’ αξίζουν τίποτα οι τρεις δικοί μου νέοι.
Και τώρα ας πηγαίνομε· στον νόμο υπακοή·
εγώ μεν προς το θάνατο κι εσείς για τη ζωή·
ποιός όμως στο καλύτερο πηγαίνει από τους δυο μας,
σε όλους είναι άγνωστο, εκτός απ’ το θεό μας.

 
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS

Δεν υπάρχουν σχόλια: